Waggelend op onderzoek uit

Op een zonnige ochtend op de boerderij merkte Wim dat Daantje nergens te bekennen was. Daantje was een nieuwsgierige kip en hield ervan om op avontuur te gaan, maar meestal bleef ze dicht bij huis. Deze keer was ze echter echt zoek.

“Lisette, heb jij Daantje gezien?” riep Wim bezorgd terwijl hij rond de kippenren keek. Lisette schudde haar hoofd. “Nee, ik heb haar sinds vanochtend niet meer gezien. Misschien is ze naar de Uiterwaarden gegaan. Ze houdt ervan om daar het uitzicht over de Waal te bewonderen.”

Wim en Lisette besloten om samen op zoek te gaan naar hun avontuurlijke kip. Ze doorzochten de weilanden, het bosje naast de boerderij en zelfs de moestuin, maar nergens een spoor van Daantje. “We moeten richting de Uiterwaarden gaan,” zei Lisette vastberaden. “Ik heb een gevoel dat ze daar is.”

De twee liepen langs de smalle paadjes, steeds verder van de boerderij, richting de Uiterwaarden. Terwijl ze zochten, rammelde Lisette af en toe met een bakje gedroogde meelwormen. Daantje was er dol op, en hopelijk zou ze het geluid herkennen en tevoorschijn komen.

Na een lange wandeling bereikten ze eindelijk de uiterwaarden. Het uitzicht over de Waal was prachtig, met boten die rustig voorbij gleden en het water dat glinsterde in de zon. Lisette rammelde opnieuw met het bakje meelwormen en riep: “Daantje! Waar ben je?”

Plotseling hoorden ze een bekend gekakel. Uit het hoge gras verscheen een waggelende Daantje, duidelijk aangetrokken door het geluid van haar favoriete snack. Ze kwam op Lisette af, haar ogen gericht op het bakje meelwormen.

“Daar ben je dan, avonturier!” lachte Lisette terwijl ze Daantje oppakte. “We waren ongerust, je bent zo ver van huis gegaan!” Daantje kakelde tevreden en pikte gretig in de meelwormen.

Met Daantje tevreden en verzadigd van de meelwormen begonnen ze aan de terugtocht naar de boerderij. Daantje waggelde braaf mee tussen Wim en Lisette in, haar nieuwsgierigheid voor nu gestild.